VIDEO STUDIO GDAŃSK

KONSPEKT SCENARIUSZA FILMU DOKUMENTALNEGO:

"XX LAT VIDEO STUDIO GDAŃSK 1981-2001"

Video Studio Gdańsk powstało 20 lat temu.
Na początku - pasja filmowa łączyła się z ideą solidarności i niezależności: móc samemu opowiedzieć świat i przekazać go innym; uprzystępniać niepokazywaną rzeczywistość; zrobić reportaż, film i dotrzeć z nim do ludzi.
Wtedy wydawało się to bardzo trudne. Pewnie dlatego pierwsze relacje i reportaże były tak ciepło przyjmowane przez widzów.
Dziś Video Studio Gdańsk jest instytucją stabilną, z ogromnym dorobkiem artystycznym, z unikatowym archiwum lat 80. Może jednak najcenniejsze, co się tu przechowało, to status oraz idea instytucji niezależnej.

Realizacja proponowanego filmu opierać się będzie na rozmowach z twórcami współpracującymi z Video Studio Gdańsk oraz na materiałach archiwalnych. Całość narratorskiej gawędy - czytana przez lektora. Film podzielony zostanie na 18 części.

        1. Niespełna rok po zaistnieniu na polskiej scenie politycznej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność", grupa zapaleńców pod wodzą młodego scenarzysty i dziennikarza telewizyjnego Mariana Terleckiego rozpoczęła zabiegi wokół powołania do życia niepaństwowej ekipy filmowej. Miała to być komórka działająca pod egidą "Solidarności", jednakże Związek - mimo tęsknoty za własną telewizją - nie potrafił udźwignąć finansowo takiego przedsięwzięcia. Starania o pozyskanie sprzętu trwały z górą 3 miesiące; uczestniczył w nich ze strony "Solidarności" wybitny znawca techniki telewizyjnej Adam Brodziak. Odbywały się spotkania z przedstawicielami firmy SONY, kompletowano specyfikację sprzętu. Trwały negocjacje cenowe, a także starania o finanse.
         Pomógł przypadek. Oto podczas I Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ "Solidarność" w Gdańsku sprzedajny dziennikarz TVP nakręcił - potajemnie, gdyż państwowa telewizja miała zakaz wstępu na drugą turę Zjazdu (październik 1981) - tendencyjną relację z obrad, a następnie wysłał ów materiał do Warszawy, gdzie go jeszcze bardziej zmanipulowano i wyemitowano. Jednocześnie działacze Związku intensywnie szukali sposobu na bezstronne prowadzenie dokumentacji filmowej we własnym zakresie. Odzew przyszedł ze strony Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych, która przesłała do Polski i ofiarowała "Solidarności" kamerę SONY U-matic HB, odpowiedni zestaw montażowy i sto kaset. Pierwszym człowiekiem, który obłaskawił nową kamerę był Krzysztof Kalukin - operator gdańskiego oddziału TVP; potem pracowali na niej Marek Gąsecki i Ryszard Troczyński, także z TV Gdańsk.
         Pojawienie się sprzętu filmowego dało impuls do zainicjowania działalności Agencji Telewizyjnej "Solidarność". Kierujący nią Marian Terlecki, wówczas ciągle jeszcze etatowy pracownik TV Gdańsk, stwierdził po latach: - Już wtedy czuliśmy, że wszystko, co robimy, będzie miało olbrzymią wartość archiwalną, bo rejestrowaliśmy często wydarzenia, których nie rejestrował nikt inny.
         W krótkim, ledwie 3-miesięcznym etapie jawnego działania Agencji przewinęło się przez jej siedzibę, w Gdańsku-Oliwie przy ul. Kaprów, około dziesięciu pracowników, głównie spośród załogi TV Gdańsk.
         Agencja Telewizyjna "Solidarność" (nazywana również telewizją BIPS-u, czyli Biura Informacyjno-Prasowego "Solidarności", którego szefem był Aram Rybicki) w pierwszym rzędzie dokumentowała posiedzenia władz naczelnych Związku, publiczne wystąpienia Lecha Wałęsy i rozmaite wydarzenia społeczne. Jej pierwszym samodzielnie zrealizowanym filmem był 20-minutowy reportaż pt. "Kandydat" (reż. M. Terlecki), poświęcony wyborowi Lecha Wałęsy na przewodniczącego "Solidarności".
         Jeszcze 11 grudnia 1981, czyli niemal w przeddzień wprowadzenia stanu wojennego, związkowa kamera filmowała posiedzenie Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" na terenie Stoczni Gdańskiej; dwa dni później zeszła do podziemia. Odtąd używano jej sporadycznie - przede wszystkim do rejestrowania ulicznych przepychanek, choć także np. do dokumentowania podziemnych spotkań Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ "Solidarność", gdzie przywódcy zdelegalizowanego ruchu związkowego występowali w perukach, sztucznych brodach, wąsach itp. Relacje te przesyłane były do zachodnich stacji telewizyjnych i Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych.

         2. Marian Terlecki, który w momencie ogłoszenia stanu wojennego przebywał w Warszawie jako dziennikarz przygotowujący relację z Kongresu Kultury Polskiej, szczęśliwie uniknął aresztowania i schował się na 21 miesięcy. W podziemiu, oprócz działalności filmowej, pisał do bezdebitowej prasy, prowadził redakcyjnie gdańskie radio "S", a także przez blisko rok redagował Gdański Biuletyn "Solidarność". Ujawnił się 13 września 1983, razem z działaczami Ruchu Młodej Polski, a niedługo potem nawiązał kontakt z domem zakonnym gdańskich pallotynów, którzy co najmniej od wiosny 1983 myśleli o utworzeniu swego ośrodka video. Inspiracją była podróż o. Eugeniusza Dutkiewicza do Glasgow, gdzie ksiądz Marian Łękawa prowadził ośrodek duszpasterski dla szkockiej Polonii, wykorzystując w swej działalności sprzęt audiowizualny. To właśnie ksiądz Łękawa wyszedł z propozycją nawiązania współpracy: on miał przesyłać na kasetach zachodnie filmy religijne, a gdańscy pallotyni - tłumaczyć je i rozpowszechniać na terenie północnej Polski; równocześnie pallotyni mieli realizować i przesyłać do Szkocji filmy o polskim życiu religijnym. Jako zadatek na rzecz owego współdziałania przesłał ks. Łękawa do Gdańska, w lipcu 1983, amatorską kamerę video z przenośnym recorderem oraz kasety z kilkoma filmami religijnymi w wersji angielskiej. Gdy jesienią 1983 Terlecki zwrócił się do pallotynów z propozycją wykorzystywania w ich ośrodku również sprzętu filmowego "Solidarności", spotkał się z życzliwym przyjęciem.
         10 grudnia 1983 Rada Prowincjalna Księży Pallotynów zatwierdziła powołanie Duszpasterskiego Ośrodka Dokumentacji i Rozpowszechniania VIDEO, pomyślanego jako agenda pallotyńskiego Sekretariatu Apostolstwa Katolickiego. Podstawowym celem Ośrodka miało być zorganizowanie w diecezji gdańskiej (na plebaniach) sieci magnetowidów i zapewnianie im stałego dopływu kaset z udźwiękowionymi w wersji polskiej filmami religijnymi. Jako odrębną płaszczyznę aktywności Ośrodka przewidywano własną produkcję filmową.
         W styczniu 1984 zatwierdzony został przez prowincjała pallotynów trzon personalny Duszpasterskiego Ośrodka Dokumentacji i Rozpowszechniania VIDEO w składzie: ks. Jerzy Firczyk SAC - kierownik, ks. Eugeniusz Dutkiewicz SAC - redaktor naczelny, Marian Terlecki - reżyser, Krzysztof Iglikowski - technik sprzętu video. Grono stałych współpracowników Ośrodka tworzyli: Waldemar Banasik, Andrzej Goliszewski, Alicja Hołdun, Hanna Karkowska, Marek Łochwicki, Waldemar Płocharski, Włodzimierz Resiak, Jerzy Rozmus, Katarzyna Wojciechowska.
         Pierwszym samodzielnym filmem pallotyńskiej wytwórni było przeniesienie w 1984 roku spektaklu Teatru Ósmego Dnia pt. "Wzlot" (realizacja nocą, potajemnie, w Poznaniu). Niedługo potem - tuż po zamordowaniu przez SB księdza Jerzego Popiełuszki - powstał głośny film "Ksiądz Jerzy" (reż. M. Terlecki), którego skrócona wersja zdobyła później Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Reportaży Telewizyjnych we Francji. Niemałą pomoc (kasety, udostępnianie materiałów zdjęciowych) przy realizacjach z tamtego czasu okazywała gdańszczanom Alma Kadragic - szefowa warszawskiego biura amerykańskiej sieci telewizyjnej ABC - oraz jej współpracownik, wspomniany wcześniej Adam Brodziak.
         W kwietniu 1985 pozyskany został do współpracy z Ośrodkiem gdynianin Ryszard Grabowski - człowiek wielkiego serca i umysłu, humanista; przez następne 10 lat (aż do swej przedwczesnej śmierci) Grabowski był jednym z najbliższych merytorycznych współpracowników Terleckiego.
         25 maja 1985 w Warszawie na ówczesnym placu Dzierżyńskiego, w drodze z Gdańska do klasztoru pallotynów w Ołtarzewie, aresztowano M. Terleckiego i towarzyszącą mu ekipę filmową. Ekipę wypuszczono po dwóch dniach, ale Terleckiego potrzymano za kratami - bez procesu - 16 miesięcy. Pretekstem aresztowania był "zabór mienia wielkiej wartości", czyli nieoddanie władzy sprzętu filmowego zdelegalizowanej "Solidarności", a głównie kamery, która została zabrana i przekazana do dyspozycji Zakładu Kryminalistyki Komendy Głównej MO. Uwięzienie Terleckiego ograniczyło na półtora roku niezależną produkcję filmową w Gdańsku i częściowo wstrzymało rozpowszechnianie kaset (Służba Bezpieczeństwa łudziła obietnicami adwokata i rodzinę Terleckiego, że jego uwolnienie zależy między innymi od zaprzestania owej działalności).

        3. Wychodząc z aresztu - na mocy amnestii - we wrześniu 1986, Terlecki miał gotowy plan odrodzenia niezależnej wytwórni. Skrzyknął grono wypróbowanych współpracowników, a także kilkoro nowych zapaleńców (pośród nich - przyszłego operatora Wojtka Ostrowskiego) i zapukał bezpośrednio do ordynariusza gdańskiego, ks. biskupa Tadeusza Gocłowskiego, który zgodził się wesprzeć swym autorytetem ideę powołania od podstaw Działu Dokumentacji Diecezjalnej i Pomocy Duszpasterskich "Video". 7 maja 1987 biskup Gocłowski dokonał poświęcenia dwóch pokoików Działu, funkcjonującego z początku przy redakcji gdańskiego dwutygodnika katolickiego "Gwiazda Morza" przy ul. Podkramarskiej. Niebawem - dzięki pomocy funduszu NED, zasilanego przez Kongres Amerykański, a także dzięki hojności różnych środowisk duchowieństwa polonijnego - wytwórnia i kopiarnia w Gdańsku skompletowała podstawowy sprzęt operatorski i montażowy. Jeszcze w 1987 zrealizowane zostały pierwsze samodzielne obrazy, a wśród nich przede wszystkim "O nas i za nas" - wspaniały reportaż z pobytu w Trójmieście Papieża Jana Pawła II (użyto do tej realizacji 7 kamer) oraz film dokumentalny o Stefanie Kisielewskim pt. "Kisiel" (reż. M. Terlecki).
         W tymże 1987 roku ukształtowała się kadra diecezjalnej ekipy filmowej: Marian Terlecki - boss artystyczno-programowy, Ryszard Grabowski - odpowiedzialny za sprawy redakcyjne, Marek Łochwicki - szef organizacyjny, Waldemar Płocharski - szef techniczny i Katarzyna Wojciechowska - szefowa sekretariatu. Gromadzono i przywożono z zagranicy potrzebny sprzęt, dzięki czemu od połowy 1988 r. Dział Dokumentacji Diecezjalnej "Video" dysponował dwiema kamerami z magnetowidami systemu U-matic High Band i Low Band, mikserem wizyjnym i zestawem montażowym Low Band. Na poddaszu siedziby Działu zbudowano studio, umożliwiające rejestrację własnych programów telewizyjnych (np. "Wałęsa 2000"). Z ośrodkiem "Video" Kurii Biskupiej Gdańskiej współpracowali: Bogdan Borusewicz, Andrzej Drzycimski, Artur Matys, Ewa Oleczek, Zbigniew Pilachowski, Jacek Taylor, Marek Tokarczyk, Wiesław Walendziak, Krzysztof Wyszkowski, Andrzej Zarębski...
         Posiadając własne archiwum, własne i zakupione filmy, własny montaż oraz własny sprzęt kopiujący, Dział Dokumentacji w dużej mierze kształtował swą kondycję materialną w oparciu o rozpowszechnianie kaset video. Specjalni skoczkowie potrafili transportować je w głąb kraju w jednorazowej ilości do 500 sztuk na osobę! Zyski ze sprzedaży przeznaczane były na zakup nowego sprzętu i produkcję nowych filmów. Dzięki menedżerskiemu uporowi Marka Łochwickiego, twórcy działający w podziemiu, którzy do niedawna mało przejmowali się podatkami tudzież opłacalnością swoich produkcji filmowych, musieli w końcu przywyknąć do myślenia w kategoriach ekonomicznych. To Łochwicki ubierał w kształt organizacyjny pomysły, idee, zapał. Dzięki dystrybucji kaset, a później sprzedaży filmów, stworzył podstawy finansowe dalszego funkcjonowania firmy.
Filmowcy pod wodzą Mariana Terleckiego wciąż mieli fory przy rozmaitych rejestracjach, albowiem tylko ich dopuszczano z kamerą do niektórych zdarzeń o znaczeniu historycznym. Tak było np. w maju 1988, kiedy do strajkującej Stoczni Gdańskiej nie wolno było wejść żadnej z zagranicznych ekip telewizyjnych (w razie niesubordynacji, rząd polski zapowiedział wszystkim cofnięcie akredytacji), a Telewizji Polskiej nie wpuszczono z wiadomych względów. Swobodę filmowania mieli zatem jedynie operatorzy Działu Dokumentacji Diecezjalnej. Tak było również podczas spotkań Lecha Wałęsy z zachodnimi politykami.
         11 czerwca 1988 biskup Tadeusz Gocłowski wydał dekret powołujący do istnienia "Gdański Magazyn Katolicki" - miesięcznik wydawany na 1-godzinnych kasetach video. Uzyskana wcześniej pisemna zgoda cenzury na to wydawnictwo mówiła o nakładzie 50 egzemplarzy - do rozpowszechniania wewnętrznego przez Kurię Biskupią Gdańską. W rzeczywistości technicy z biskupiego studia cudownie mnożyli tę liczbę razy dziesięć i rozprowadzali kasety po całej Polsce. Pierwszy numer "Magazynu" nosił datę 1 sierpnia 1988. Redaktorem naczelnym był Ryszard Grabowski, który - obok materiałów gdańskich zamieszczał w "Magazynie" niezależne rejestracje z całej Polski. Pośród współpracujących z "Magazynem" realizatorów zewnętrznych warto wymienić krakowiankę Elżbietę Konderak czy warszawianina Mariusza Kobzdeja. Wśród stałych gości znajdowali się - cenzurowani przez komunistyczne władze - ludzie opozycji, m.in.: Stefan Kisielewski, o. Jacek Bocheński, Tadeusz Mazowiecki, Andrzej Wajda, śp. ks. Józef Tischner, Aleksander Hall i Ernest Skalski.
         Do końca 1988 roku Dział Dokumentacji Diecezjalnej i Pomocy Duszpasterskich "Video" nakręcił między innymi filmy i programy : "Droga kontemplacji" (reż. M.Terlecki i W.Walendziak), "Maki" (reż. M. Terlecki), "Ballada o strajku" i "Inny Sierpień" (reż. P. Bikont, L. Dziumowicz), "Wojtek" (reż. R. Grabowski), "Ballada o Janku Wiśniewskim" (reż. E. Oleczek). W listopadzie tegoż roku ukonstytuował się Obywatelski Komitet na Rzecz Utworzenia Katolickiej Wytwórni Filmowej. W jego skład weszli: ks. bp Tadeusz Gocłowski, ks. bp Jan Chrapek (wówczas generał zakonu michaelitów), ks. prałat Wiesław Lauer, ś.p. Juliusz Burski, Marian Terlecki, Jan Józef Szczepański, Andrzej Wajda i Krzysztof Zanussi. Sekretarzem Komitetu obrano Marka Łochwickiego.
         Idea powołania KWF zasadzała się na chęci wypełnienia luki w polskiej kulturze czterdziestolecia, gdzie wszelkie oficjalne instytucje miały charakter wyraźnie ateistyczny. Chodziło też w równie dużym stopniu o akcentowanie odmienności politycznej, o możliwość realizowania tematów na styku moralności i ciągle dławiącego społeczeństwo systemu zniewolenia. Planowano przeprowadzenie zbiórki pieniężnej i wybudowanie hali zdjęciowej, ale ostatecznie losy Wytwórni potoczyły się w ten sposób, że jej późniejsza postać zlała się z rozrośniętą strukturą Działu "Video". Owocem działania KWF był pakiet propozycji filmów fabularnych i dokumentalnych złożony w Komitecie Kinematografii, ale w większości nigdy nie rozpatrzonych. Spośród nich udało się zrealizować jedynie: "Misjonarki Miłości" (reż. J. Zajiček, I. Kamieńska) - w 1990 roku przez Video Studio Gdańsk oraz "Faustynę" (reż. J. Łukaszewicz) w 1994 roku przez M.T. Art.

        4. Późną wiosną 1989 r., już po obradach Okrągłego Stołu, policja zwróciła filmowcom z Gdańska zabraną cztery lata wcześniej kamerę. Był to gest mało praktyczny, ponieważ telewizja przechodziła właśnie na sprzęt o nowym standardzie: Betacam. Niemniej kamera-staruszka zrobiła jeszcze kilka rejestracji w systemie U-matic. Szczególnie znamienne było tu sfilmowanie ostatniego, żałosnego zjazdu PZPR w dniach 28-29 stycznia 1990 r. Z materiału tego powstał, wielokrotnie emitowany przez TVP, dokument pt. "Ostatki" (reż. A. Fidyk).
         Latem 1989 zaczęły się pojawiać na dokumentach niezależnej gdańskiej wytwórni nowe pieczątki ze "świecką" nazwą Video Studio Gdańsk (VSG). Inicjatorem wprowadzenia owej zmiany był Marian Terlecki, który zamówił u jednego z gdańskich plastyków - Marka Brzozowskiego - logo w kształcie stylizowanego słowa VIDEO. W jakim celu? Przede wszystkim po to, by zaakcentować fakt przekształcania się firmy - zmuszonej do działania w warunkach rynkowych - w profesjonalnego producenta telewizyjnego. Kierownikiem literackim nowej struktury został Jan Purzycki, przedstawicielem firmy i organizatorem produkcji w Warszawie - Tadeusz Lampka. A zatem - witajcie nowe czasy bez cenzury, witajcie wszelkie tematy, których realizacja nie sprzeniewierza się światopoglądowi katolickiemu, a nawet szerzej - chrześcijańskiemu.
         Video Studio Gdańsk, korzystając z wypracowanych kontaktów i zdobytego kredytu zaufania, towarzyszyło pierwszym podróżom zagranicznym Lecha Wałęsy. Najbardziej pozostało w pamięci ekipy przypominane często po dziś dzień wystąpienie Wałęsy w Kongresie Amerykańskim oraz spotkanie z Ojcem Świętym. Kiedy Jan Paweł II usłyszał, co to za filmowcy rejestrują Jego spotkanie z Wałęsą, odwrócił się i powiedział wzruszające zdanie: Światło idzie z Gdańska na świat.
W grudniu 1989 Marian Terlecki otrzymał z Warszawy, od prezesa Drawicza, propozycję objęcia funkcji redaktora naczelnego Telewizji Gdańskiej - i propozycję tę przyjął. Wydawało się wówczas, że telewizja publiczna będzie wreszcie wiarygodna, że będzie "nasza". Na fali takiego optymizmu Terlecki zaproponował wszystkim chętnym z Video Studio Gdańsk przejście pod swoje, czyli telewizyjne skrzydła. Jednakże dwaj pozostali decydenci firmy - Marek Łochwicki i Waldemar Płocharski - nie wierzyli w nieodwracalność politycznych przemian i sugerowali zachowanie dotychczasowej formuły niezależnej wytwórni. Koniec końców, ustalono, że Terlecki będzie czynił swą powinność w telewizji, ale podtrzyma kontakt z dotychczasowymi współpracownikami. W tamtym okresie powstały dwa ważne dokumenty: "Polska89" (reż. I. Engler) i wielokrotnie emitowany w TVP - "Lider" ( reż. A. Trzos-Rastawiecki).
         Terlecki znikał, to znów pojawiał się w wirach polityki, natomiast Video Studio Gdańsk - pozyskawszy wiosną 1990 nowego szefa artystycznego Mirosława Borka - rozpoczęło kolejny owocny etap działalności. Z rozpędu zrealizowano serię filmów "kombatanckich" (bo takie było zapotrzebowanie społeczne); jeszcze pod redakcją Ryszarda Grabowskiego udało się doprowadzić do wyemitowania w Programie 1 TVP cykl filmów dokumentalnych pod wspólnym tytułem "Telewizja z podziemia", gdzie wykorzystano wiele bezcennych archiwaliów Video Studio Gdańsk ("Telewizja z podziemia" była pierwszym programem emitowanym na antenie państwowej telewizji, zrealizowanym przez niezależnego producenta). Równocześnie wszakże, zgodnie z linią programową zarysowaną przez M. Borka, rozpoczęto produkcję filmów niepolitycznych, programów telewizyjnych i spektakli teatralnych świadczących o stałym poszerzaniu zakresu podejmowanych tematów. W tym czasie powstały m.in.: "Żołnierz Królowej Madagaskaru" (spektakl Teatru TV, reż. J. Gruza, M. Bork), "Kaszubi" (reż. L. Niedbalska), "Senior" (reż. I. Engler), "Przerwane życie Ojca A. Mienia" (reż. I. Bartólewska), "Nie będzie zapomniany. Kazimierz Brandys, Paryż 1991" (reż. M. B. Vogt), "Wczoraj-Dziś-Jutro" (reż. K. Żurowski), "Gdańsk" (reż. J. Sarnacki), "Bogdan i inni" (reż. K. Tchórzewski)... Firma otworzyła się również na koprodukcje z innymi wytwórniami.
         W styczniu 1991 Marian Terlecki rozpoczął swą niespełna 10-miesięczną bytność na stanowisku szefa ogólnopolskiej TV. Porządki w wykonaniu prezesa rodem z Gdańska nie miały jednak mocniejszego przełożenia na realizację inicjatyw twórczych gdańskiego podwórka filmowego - może poza krzepiącą świadomością, że na głównym telewizyjnym stołku siedzi życzliwy swojak. Video Studio Gdańsk realizowało z coraz większym rozmachem filmy dokumentalne, wśród których znalazły się: "Droga" (reż. P. Woldan), "Sołowki - Ziemia Obiecana, Ziemia Przeklęta" (reż. I. Bartólewska), "Fordon" (reż. S. Chazbijewicz), "Mag z Sopotu" (reż. K. Miklaszewski), "Żenia Priwiezencew, czyli wywiad z samym sobą" (reż. Z. Hałatek); filmy o sztuce - m.in. "Scena plastyczna Leszka Mądzika" (reż. B. Gorgol), "Siedem przestrzeni" (reż. H. Włodarczyk); spektakle telewizyjne - m.in. "Peepshow u Holzerów" (reż. M. Bork), "Kobieta z morza" (reż. K. Babicki), "Jaskinia filozofów" z Gustawem Holoubkiem (reż. S. Chazbijewicz)... Produkowano również mniejsze formy telewizyjne.
         Jesienią 1991 roku Terlecki wrócił do Gdańska i niebawem założył własną firmę producencką.

        5. W dniu 14 lutego 1992 uzyskała osobowość prawną Fundacja Filmów i Programów Katolickich Video Studio Gdańsk, będąca zarówno kontynuacją, jak i rozwinięciem wszystkich poprzednich form. Fundatorami-Założycielami byli: Mirosław Bork, biskup Jan Chrapek, arcybiskup Tadeusz Gocłowski, Ewa Górska , Ryszard Grabowski, Maciej Grzywaczewski, ks. infułat Wiesław Lauer, Marek Łochwicki, Wojciech Ostrowski, Waldemar Płocharski, Wiesław Walendziak. Funkcję Prezydenta Fundacji objął ks. infułat Wiesław Lauer. W skład Zarządu weszli : Mirosław Bork, Marek Łochwicki i Waldemar Płocharski.
         Statutowe cele Fundacji to:
- popieranie i upowszechnianie wszelkich rodzajów twórczości związanych z etyką chrześcijańską,
- doskonalenie zawodowe związane ze sztuką filmową,
- tworzenie materialnych warunków do działalności w dziedzinie produkcji, opracowania, dystrybucji i rozpowszechniania filmów oraz wszelkich programów audiowizualnych
- działalność informacyjna i publicystyczna w tym zakresie.

         19 listopada 1992 Video Studio Gdańsk przeprowadziło się do nowej siedziby przy ul. Grodzkiej . Najważniejszym atutem nowo pozyskanego obiektu stało się profesjonalnie wyposażone studio, dające możliwość szybkiej realizacji własnych produkcji. Mając takie zaplecze, warto było inwestować w sprzęt filmowy nowej generacji - i to jest ciągle jeden z kierunków rozwijania się Fundacji, zmierzającej do zorganizowania uczelni kształcącej producentów, dziennikarzy i realizatorów multimedialnych. Dzięki sponsoringowi Video Studio Gdańsk (od ponad dziesięciu lat) rozrasta się na Wybrzeżu Gdańskim profesjonalna grupa niezależnych reżyserów i specjalistów z zakresu techniki filmowej, czyli operatorów, dźwiękowców, montażystów, grafików komputerowych itp.
W latach 1993-1996 ekipy Video Studio Gdańsk realizowały filmy dokumentalne w różnych krajach świata, m.in.:
         - w Rosji: "Pocztówki z Moskwy" (reż. I. Bartólewska), "Przechodzenie po lodzie zabronione" (reż. J. Sarnacki);
         - we Francji: "Irena Krzywicka - jaka była i nie była" (reż. M. Zmarz-Koczanowicz);
         - w Grecji: "Ojczyzny moje" (reż. A. Sawidis);
         - w Izraelu: "Dokądkolwiek się udasz" (reż. E. Jabłońska);
         - w USA: "Demokracja przed kamerami" (reż. M. Zimoch).
         Podczas realizacji filmu dokumentalnego pt. "Krzyżacy c.d." (reż. A. Sawidis) ekipa Video Studio Gdańsk przemierzyła niemal całą Europę.
         Odrębnego podkreślenia wymaga fakt, iż kamerzysta Wojtek Ostrowski i reżyser Jerzy Surdel odwiedzili w roku 1995 oba bieguny Ziemi, rejestrując wyczyny polskich polarników Marka Kamińskiego i Wojciecha Moskala.
         Równolegle w kraju zrealizowane zostały m.in.: spektakle Teatru TV - z udziałem czołowych polskich aktorów: "Biuro pisania podań" z Henrykiem Bistą i Januszem Gajosem , "Szklana klatka" z Ewą Kasprzyk, Mirosławem Baką i Piotrem Machalicą (reż. M. Bork), "Stroiciel" z Dorotą Kolak, Agnieszką Kotulanką i Jerzym Schejbalem (reż. P. Chmielewski), "Zima pod stołem" z Wojciechem Wysockim i Zbigniewem Zamachowskim (reż. E. Pytka), "Pasja" z udziałem artystów Teatru Ekspresji (real. TV Andrzej J. Jaroszewicz); programy muzyczne: "68 offertoriów G. da Palestriny" (reż. J. Sarnacki), "Kolędy na Jasnej Górze" (reż. M. Wojaczek) oraz dokument "Dotykanie sacrum - Biblia we współczesnym malarstwie polskim" (reż. E. Pytka)...
         W filmach biograficznych zaprezentowane zostały takie postaci, jak: Stanisław Rodziński, Irena Sławińska, Julian Stryjkowski, Jarosław Iwaszkiewicz, Franciszek Walicki.
         We współpracy z Video Studio Gdańsk powstało 35 odcinków pierwszej na Wybrzeżu telenoweli "Radio Romans". Fundacja zrealziowała także ponad 100 odcinków programu telewizyjnego "Leksykon Katolicki" (real. E.Górska, B. Gorgol) oraz blisko 100 odcinków cyklu pt. Jak pies z kotem" (real. E.Górska, A.Sawidis).
         Latem 1994 roku Mirosław Bork przyjął propozycjęę objęcia funkcji dyrektora Telewizyjnej Agencji Produkcji Teatralnej i Filmowej w TVP S.A. Od tego czasu Fundacją Video Studio Gdańsk kieruje Zarząd w składzie: Marek Łochwicki - prezes, Waldemar Płocharski wiceprezes, Joanna Pacana wiceprezes. Prezydentem Fundacji jest ks.infułat Wiesław Lauer.

6. Pod koniec września 1996 odbyły się w gdańskim Dworze Artusa uroczystości z okazji 15-lecia działalności Video Studio Gdańsk. Wzięło w nich udział kilkuset gości ze świata filmu i telewizji, a także zaprzyjaźnieni twórcy, parlamentarzyści i władze Gdańska. Video Studio Gdańsk plasowało się pod względem obrotów - na szóstym miejscu wśród około 350 niezależnych polskich firm producenckich.
Gdy przebrzmiały fanfary, wrócił czas dokonań, które stanowiły w pierwszej mierze kontynuację dawniejszych wątków.

         7. Po przeniesionym na antenę Telewizji Gdańsk w 1990 roku "Gdańskim Magazynie Katolickim" (który przerodził się w realizowany do dzisiaj magazyn "Etos") i po "Leksykonie Katolickim", Video Studio Gdańsk stworzyło nowe cykle programów religijnych. Były to: "Między panem a plebanem" (real. R. Bongowski i W. Płocharski) rozważania problemowe z udziałem dominikanina o. Józefa Puciłowskiego, "2000 lat później" (reż. B. Gorgol, E. Górska) - informator o życiu Kościoła gdańskiego w okresie jubileuszu dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa, a także program społeczno-religijny "Schody do niebios", redagowany we współpracy z Biurem Prasowym Metropolity Gdańskiego, kierowanym przez ks. Witolda Bocka (real. B. Gorgol, G. Karbowski , M. Suchocka, K.Żelazek). Ponadto na ogólnopolskiej antenie telewizji publicznej zaprezentowane zostały opracowane przez Video Studio Gdańsk -polskie wersje magazynu "Lumen 2000", opowiadającego o działalności Kościoła katolickiego na świecie.
         Warto podkreślić, że dokumentalistka Video Studio Gdańsk Barbara Gorgol, jako przedstawicielka niezależnego producenta, zasiadła w jury Międzynarodowego Festiwalu Filmów o Tematyce Chrześcijańskiej w Tuluzie (1996), podobnie jak wcześniej w Berlinie (1992).
Ekipa filmowa Studia była obecna podczas wizyty Ojca Świętego na Kubie (1998). Efektem tego pobytu stał się film telewizyjny pt. "Cuba Libre wyspa zniewolona" (real. W. Wielczyk).
         Niezwykłe wyzwanie stanowiła obsługa Mszy Papieskiej na sopockim hipodromie w czerwcu 1999. W oparciu o archiwum filmowe Video Studio Gdańsk powstały materiały dokumentalne, które wyemitowano na telebimach podczas liturgii. Wizyta Papieża-rodaka stanowiła także inspiarcję do kilku późniejszych, znaczących filmów dokumentalnych, m.in.: "Dwa ołtarze. Dwie pielgrzymki. Polacy 87/99" (reż. E. Pytka) oraz "Przestrzeń oczekiwania" (reż. A. i J. Mydlarscy). Przy okazji tej pielgrzymki Ojca Świętego do Ojczyzny zrealizowano także dwa filmy biograficzne: "Święta Matka Kinga" (reż. P. Zarębski) oraz "Książę Metropolita. Rzecz o Kardynale Sapieże" (reż. M. B. Vogt), nawiązujące bezpośrednio do znaczących dla Kościoła w Polsce wydarzeń pielgrzymki AD 1999.

        8. Video Studio Gdańsk od początku swego istnienia towarzyszyło z kamerami rodzącej się polskiej demokracji. Konsekwencją obserwacji zjawisk kształtujących Trzecią RP były m.in. zrealizowane pod koniec lat 90. filmy-reminiscencje, powracające do tematyki społecznej i politycznej, ale już z dystansem. Warto tu wspomnieć przede wszystkim trzy dokonania z roku 1999: "Stół bez kantów" (reż. P. Bikont) film ukazujący postawy dziennikarzy mediów reżimowych i niezależnych, którzy relacjonowali przebieg obrad Okrągłego Stołu; "10 lat później" (reż. P. Bikont i L. Dziumowicz) nawiązujący również do okrągłostołowych rozmów reportaż z konferencji pod hasłem Wynegocjowany upadek komunizmu w amerykańskim Uniwersytecie Michigan; "Od opozycji do władzy" (reż. I. Engler) dokument przypominający, po 10 latach, najważniejsze wydarzenia pierwszej połowy 1989 roku.
         Latem 2000 r. Video Studio Gdańsk obsługiwało medialnie jubileusz 20-lecia NSZZ "Solidarność". Przygotowano wówczas między innymi filmy stanowiące oprawę koncertu jubileuszowego w gdańskiej AWF . Przeprowadzono również transmisję telewizyjną z międzynarodowej konferencji politycznej w gdańskim Dworze Artusa (o roli "Solidarności" w najnowszej historii Europy) , którą na telebimie przy Długim Targu oglądali mieszkańcy i goście Trójmiasta. Tam również przez dwa dni rocznicowych uroczystości trwały projekcje wyprodukowanych przez Video Studio Gdańsk filmów dokumentujących przemiany z okresu 1981-1989.
         Na przełomie lat 2000 i 2001 powstał, we współpracy z Ministerstwem Edukacji Narodowej, pierwszy w historii film dokumentalny ukazujący "Solidarność" jako siłę sprawczą odzyskania przez Polskę niepodległości, a następnie dokonanych przemian ustrojowych i społecznych: "Polskie drogi do niepodległości. ťSolidarnośćŤ". Autorzy tego obrazu (A. Dorniak i A. Mydlarska) wykorzystali archiwalia filmowe z czasu obu wojen światowych oraz materiały z archiwum Video Studio Gdańsk. Dzięki temu udało się szerzej przedstawić konteksty wypowiedzi ponad 30 najważniejszych osobistości polskiej polityki, mediów, kultury i Kościoła, uzupełnionych, występującego w roli narratora Jerzego Zelnika. Film potraktowano jako wstęp do 5-godzinnego audiowizualnego materiału notacyjnego, przewidzianego do rozpowszechniania w gimnazjach.

        9. Szczególnie wyrazistym nurtem działalności Video Studio Gdańsk są realizacje związane z historią i dniem dzisiejszym Gdańska oraz promujące region pomorski.
         Do najważniejszych dokonań związanych z Millennium Gdańska trzeba zaliczyć 15 impresji filmowych składających się na cykl "Gdańsk 997-1997" (reż. E. Pytka), które powstały w oparciu o pomysły scenariuszowe prof. Jerzego Sampa i Donalda Tuska. Z innych przedsięwzięć warto wymienić programy telewizyjne przedstawiające region Gdańska i Pomorza zarówno dla piękna jego krajobrazów czy odrębności kulturowych, jak i dla lokalnych ciekawostek, ważnych momentów historycznych, zjawisk społecznych, zanikających tradycji. Do tej grupy obrazów należy także, wyprodukowany wspólnie z Muzeum Historycznym Miasta Gdańska film pt. "Krótka historia Wielkiego Pieca" (real. A. Gosk), dokumentujący dzieje jednego z najsłynniejszych eksponatów gdańskiego Dworu Artusa.
         Video Studio Gdańsk, jako producent telewizyjnych filmów dokumentalnych, wzięło udział w konkursie Europy Gdański Kalendarz, w którym zrealizowany przez J. Sarnackiego obraz pt. "Był sobie Gdańsk", przypominający miasto z lat 1919-1945, zdobył pierwszą nagrodę w kategorii filmowej. Nie do pominięcia jest także siedmioodcinkowy dokument J. Sarnackiego pt. "Świat Bałtyku", zrealizowany w krajach nadbałtyckich wspólnie z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Komitetem Kinematografii i Programem 1 TVP S.A. Filmy ukazują naturalne środowisko morskie, proces jego powstawania, zagrożenia ekologiczne, historię cywilizacji i stan świadomości mieszkańców basenu Morza Bałtyckiego. "Świat Bałtyku" zdobył wiele nagród oraz wyróżnień na polskich i międzynarodowych festiwalach filmów przyrodniczych i ekologicznych.

10. Kontynuację dawniejszego wątku przedstawiającego nietuzinkowe postaci polskiej kultury stanowiły w ostatnich latach biografie artystyczne pisarzy z kręgu młodej literatury emigracyjnej: Olgi Tokarczuk, Manueli Gretkowskiej, Nataszy Goerke (reż. E. Pytka) i Janusza Rudnickiego (reż. J.Sarnacki). Powstał również kolejny film poświęcony Kazimierzowi Brandysowi "Dni, miesiące, lata" (reż. A. Mydlarska); zrealizowano dokument o emigracyjnym malarzu Romanie Opałce (reż. A. i J. Mydlarscy). Ponadto w Essen (Niemcy) nakręcono obraz prezentujący znanego gdańskiego scenografa i plastyka Mariana Kołodzieja, nawiązujący do jego przeżyć obozowych: "Auschwitz zstąpienie do piekieł" (reż. E. Pytka). Wreszcie należy wspomnieć 10-odcinkowy cykl programów telewizyjnych pt. "Galeria Marka Karewicza", w którym znany fotografik i jazzman wspomina najciekawsze postaci i zjawiska polskiej estrady i showbusinessu; programy te zrealizowali Wojciech Fułek i Paweł Chmielewski, twórcy zrealizowanego w VSG w roku 1997 tryptyku dokumentalnego pt. "Partia, pieniądze, rocknroll" .

        11. Niebagatelną część produkcji telewizyjnej Video Studio Gdańsk w latach 1996-2001 stanowiły filmy prezentujące wyprawy gdańskich podróżników i eksploratorów. Wpisał się tu przede wszystkim, rozpoczęty w 1995 roku, serial górsko-polarny dotyczący wypraw Marka Kamińskiego na oba bieguny Ziemi i Grenlandię, ale także film dokumentujący zdobycie najwyższego szczytu Antarktydy z bezpośrednim udziałem operatora Video Studio Gdańsk Wojtka Ostrowskiego - "Dlaczego? Wyprawa na Mt.Vinson" (real. I. Bartólewska, W. Ostrowski). W. Ostrowski wspólnie z M. Suchocką, zrealizowali również film pt. "Motolotnią przez Bałtyk", ukazujący zakończoną sukcesem pierwszą próbę przelotu nad Bałtykiem podjętą przez gdańskich motolotniarzy.
         Wątek wysokogórski pojawił się również w reportażach M. Kochańczyka, który poprowadził alpinistów Klubu Wysokogórskiego "Trójmiasto" na Annapurnę w Himalajach (1996) oraz na Kongur Shan, najwyższy szczyt Pamiru Chińskiego (1999).
         Z wielu dokumentacji filmowych poza granicami kraju można wymienić także: "Dawno temu w Jerozolimie", "Ulpan Akiva" i "Uczniowie Ad-Daraziego" - materiały zrealizowane w Izraelu przez J. Strzemieczną i J. Cichocką; relację z konwoju wiozącego pomoc dla Polaków za Uralem pt. "Przystanek Syberia" (real. R. Bongowski, W. Ostrowski); film dokumentalny pt. "Daję ci wodę życia" (reż. K. Kalukin), ukazujący społeczny i psychologiczny wymiar totalitaryzmu w wydaniu irackiego tyrana Saddama Husajna.
         Specjalnego potraktowania wymaga 15-odcinkowy serial J. Rybickiego i S. Pultyna pt. "Kronika końca wieku", oddający stan świadomości Europejczyków na przełomie stuleci.

12. W kategorii dokumentów szczególnie przejmujących, budzących powszechny podziw i odzew, nie sposób pominąć filmów I. Bartólewskiej, która w 1995 roku, w trakcie realizacji biograficznego dokumentu o kpt. Danucie Walas-Kobylińskiej, wpadła na trop zatuszowanej przez władze PRL masakry podczas defilady wojskowej w Szczecinie w 1962 roku. Tragedię tę odtworzyła w obrazie "...i wjechał czołg" (1996). Trzy lata później, w filmie "List do syna", Bartólewska opowiedziała historię politycznego morderstwa na oficerze AK w Bieszczadach, dokonanego ponad pół wieku temu przez żyjącego do dzisiaj reżysera z Warszawy, który dokumentował szczeciński "wypadek" jako reżimowy filmowiec WF "Czołówka".

13. Programy zrealizowane przez J. Sarnackiego z udziałem gdańskiego chóru Schola Cantorum Gedanensis: okolicznościowe "Offertoria na Dzień Wszystkich Świętych", "Offertoria na Boże Narodzenie" i "Offertoria na Wielkanoc", a także wzorowane na tradycyjnych pieśniach bożonarodze-niowych "Kolędy kaszubskie" stały się wydarzeniem w dziedzinie obrazów promujących muzykę.

        14. W latach 1997-2001 działalność Video Studio Gdańsk stanowiła przykład dużej aktywności niezależnego producenta utrzymującego kontakty ze wszystkimi ogólnopolskimi nadawcami programów telewizyjnych, przede wszystkim z telewizją publiczną jako medium niekomercyjnym. Sięgając bowiem podobnie jak TVP - do tematów z zakresu tzw. kultury wyższej i do spraw kontrowersyjnych, choć niekoniecznie sensacyjnych, Video Studio Gdańsk postrzega swe posłannictwo jako zbieżne ze statutowymi zadaniami telewizji publicznej. Dlatego chętnie wchodzi w koprodukcje z TVP, współtworząc trwałe elementy kultury narodowej.
. Video Studio Gdańsk znalazło się w gronie współproducentów filmów fabularnych, takich jak "Gracz" (reż. R. Bugajski), "Faustyna" (reż. J. Łukaszewicz) i "Prymas" (reż. T. Kotlarczyk).
         Pojawiający się na polskim rynku nowi nadawcy telewizyjni stanowią potencjalne miejsca lokowania realizacji spod szyldu Video Studio Gdańsk od materiałów informacyjnych po reportaże i programy studyjne. Sytuacja taka jest możliwa dzięki postawie niededykowania przez Studio swoich dokonań wyłącznie jednej stacji, a przede wszystkim dzięki własnej, rozbudowanej bazie technicznej (dwa studia telewizyjne, pięć profesjonalnych kamer telewizyjnych z osprzętem, wózkiem zdjęciowym i ramieniem, pełen park oświetleniowy, najwyższej klasy sprzęt dźwiękowy, montaż analogowy i cyfrowy, własny transport) oraz dzięki pracującym w Fundacji realizatorom takim jak operatorzy: Grzegorz Dolecki , Mariusz Elert, Wojtek Ostrowski, Tomasz Radziemski, dźwiękowcy: Witosław Bociąg, Wojciech Cwyk, oświetleniowcy: Wojciech Bubella, Piotr Mazurkiewicz, Tadeusz Wasiński, montażyści: Krzysztof Bochenek , Witold Planutis, Waldemar Płocharski i kierownicy produkcji : Grażyna Bogucka, Radosław Ćwikliński, Aleksandra Grażewicz, Joanna Pacana, Maciej Płocharski, Kamil Przełęcki, Dariusz Sobieski i Krystyna Świeca.
Pierwszą prywatną telewizją, z którą Video Studio Gdańsk nawiązało współpracę, był Polsat (kilkadziesiąt odcinków programów satyrycznych: "Przygody Leona", "Yaya Szoł" i "Estrada dla wszystkich"). Ponadto w początkowym okresie swej działalności Polsat wyemitował także kilkadziesiąt filmów i programów wyprodukowanych przez Video Studio Gdańsk w latach 1981-1992.
         Potem nadszedł czas realizacji dla anten: Canal Plus ("Na gapę", "Sport Plus" i in.), RTL 7 ("7 minut", "ZOOM") i wreszcie TVN. Dla tej stacji Studio przygotowywało od października 1997 do sierpnia 1998 codzienny , realizowany na żywo, program informacyjny "Fakty Północ", do którego materiały zbierane były przez trzydziestoosobowy zespół redakcyjny z terenu Polski Północnej od Szczecina po Białystok. Specjalnie w tym celu zbudowano w siedzibie Video Studio Gdańsk telewizyjne studio newsowe oraz uruchomiono up-link stację satelitarną do przekazywania programu do Warszawy.

        15. Latem 2000 roku Video Studio Gdańsk, wspólnie z Urzędem Marszałkowskim Województwa Pomorskiego oraz urzędami miejskimi Gdańska, Sopotu i Gdyni, zorganizowało I Festiwal Dobrego Humoru konkurs produkcji telewizyjnych o charakterze rozrywkowym, a przy okazji dni dobrej zabawy dla mieszkańców i gości Trójmiasta. O powodzeniu tej imprezy wśród zgłaszających swoje programy do konkursu nadawców telewizyjnych, a także jej znaczeniu dla promocji Wybrzeża świadczy fakt, że rok później odbyła się druga edycja Festiwalu o znacznie poszerzonej formule. W listopadzie 2000 r. Video Studio Gdańsk, razem z "Dziennikiem Bałtyckim" i Programem 2 TVP S.A., zorganizowało w Teatrze Wybrzeże benefis telewizyjny 50-lecia działalności artystycznej znanego gdańskiego rysownika Zbigniewa Jujki. Powyższe dokonania dużej rangi artystycznej i medialnej świadczą o procesie przechodzenia Video Studio Gdańsk od działalności wspomagającej zewnętrzną produkcję telewizyjną, poprzez aktywność producencką, ku pełnowymiarowym dokonaniom organizacyjno-menedżerskim.
         W roku millennijnym Video Studio Gdańsk zaprezentowało swoje osiągnięcia filmowe na międzynarodowym forum edukacyjnym dla katolickich producentów telewizyjnych w Wilnie. Przedstawiony tam dorobek Studia został uznany za najbardziej zasobne źródło wiedzy na tematy społeczne, religijne i edukacyjne - spośród materiałów zaprezentowanych przez stu uczestników forum z całej Europy.
         Rok 2000 był także startem do najnowszej działalności Studia: przygotowania własnego programu telewizyjnego w celu emisji na antenie lokalnej AMBER TV. Początek emisji nastąpił w lipcu. Program obejmował archiwalne filmy dokumentalne produkcji Video Studio Gdańsk z lat 1980-1989, przede wszystkim dotyczące wizyt papieskich oraz historii Gdańska i regionu gdańskiego.

16. Podsumowując dwudziestolecie 1981-2001 warto podkreślić, że:
- efekt obecności Video Studio Gdańsk wśród polskich niezależnych producentów telewizyjnych to dotychczas blisko 1500 programów audiowizualnych od reportaży, programów informacyjnych, programów satyrycznych i typu talk-show - poprzez filmy artystyczne, religijne, społeczno-edukacyjne , promocyjne, reklamowe i dojrzałe obrazy dokumentalne - aż po spektakle Teatru TV, telewizyjne widowiska muzyczne oraz współpracę przy realizacji telenowel i filmów fabularnych;
- telewidzowie mogli obejrzeć blisko 600 godzin programów telewizyjnych, zrealizowanych przez Studio dla anteny ogólnopolskiej i ośrodków regionalnych TVP, a także dla stacji komercyjnych;
- liczne dokumenty wyprodukowane przez Video Studio Gdańsk brały udział w polskich i międzynarodowych festiwalach filmowych, zdobywając kilkanaście nagród i wyróżnień ("Świat Bałtyku", "Dwa bieguny w jednym roku", "Dlaczego? Wyprawa na Mt.Vinson", "W drodze do Kongur Shan", "Jujka według Tyma", "Święta Matka Kinga", "...i wjechał czołg", "Sołowki - Ziemia Obiecana, Ziemia Przeklęta", "Ksiądz Jerzy" i in.);
- filmy produkcji Video Studio Gdańsk były emitowane w telewizjach zagranicznych (USA, Francja, Niemcy, Kanada, Szwecja, Japonia, Szwajcaria, Rosja, Litwa, Ukraina, Rumunia, Węgry, Liban, Korea Płd.);
- Video Studio Gdańsk regularnie uczestniczy finansowo i sprzętowo w inicjatywach promujących region gdański; sponsoruje działania młodych filmowców z Trójmiasta, pomagając im w realizacji etiud szkolnych; wspólnie z Afanasjeff Productions organizuje kolejne edycje międzynarodowych plenerów filmowych dla młodych twórców i funduje dla zwycięskiej ekipy nagrody w postaci możliwości zrealizowania filmu dokumentalnego; od lat jest jednym z fundatorów nagród na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni; bezpłatnie udostępnia swe zasoby sprzętowe i lokalowe, a niekiedy również archiwalne przy okazji rozmaitych prezentacji, realizacji konkursowych i dyplomowych oraz akcji charytatywnych; organizuje cykle treningów medialnych dla przyszłych menedżerów; bierze udział w przedsięwzięciach o charakterze artystyczno-charytatywnym, jak Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, Gwiazdy Dzieciom i in.; współorganizuje FPFF w Gdyni i konkurs videoklipów pod nazwą Yach Film Festiwal.

Z pozostałych form aktywności Studia należy wymienić:
- statutową działalność dystrybucyjną, w ramach której od 1995 r. nieodpłatnie przekazuje własne filmy i programy do emisji w Telewizji Niepokalanów, a od 1993 r. za pośrednictwem międzynarodowej organizacji Catholic Radio and Television Network w niezależnych telewizjach krajów postkomunistycznych;
- stałą współpracę z innymi firmami producenckimi;
- współpracę z instytucjami niezwiązanymi z produkcją telewizyjną (rejestracje okazjonalne);
- wspólorganizowanie, współfinansowanie lub innego rodzaju sponsoring rozmaitych imprez artystycznych, kulturalnych, szkoleniowych i charytatywnych głównie poprzez bezpłatne użyczanie własnego sprzętu zdjęciowego, montażowego i studia TV.

17. Video Studio Gdańsk należy do OCIC (Międzynarodowa Organizacja Kinematografii Katolickiej) i do UNDA Europe (Stowarzyszenie Osób oraz Instytucji Katolickich pracujących w mediach europejskich). Bierze także udział w pracach "Audiovisual Eureka" - organizacji medialnej podlegającej Komisji Europejskiej, wspierającej kontakty europejskich producentów niezależnych z nadawcami programów telewizyjnych. Współpracuje z amerykańskim stowarzyszeniem katolickim "Lumen 2000".
Video Studio Gdańsk jest członkiem Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Komunikacji Kablowej i Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych

        18. Z kręgu Video Studio Gdańsk wyszło szereg osób, które ruszały z Gdańska, by zmieniać świat, a przede wszystkim zmieniać media; z telewizji czynić nie środek przekazu ani nakazu, lecz komunikowania się. Czy im się choć w części udało? Raczej w niewielkim stopniu. Jedni grzęźli w niemożności, inni byli "wykopywani". Idei niezależności (niezależnej produkcji) nie udało się do tej pory zaszczepić m o l o c h o w i. Ale praktyka pokazuje, że jeśli istnieją rzeczywiste zainteresowania (idee, pasje, dążenia), znajdują się również prawie zawsze możliwości ich realizacji.
         Fundacja Video Studio Gdańsk to zespół ludzi , pojmujących twórczy "obowiązek" realizacji pewnej misji: dokumentowania i kreowania wydarzeń mających pozytywny wpływ na postrzeganie świata oraz promowania wartości uniwersalnych, stanowiących kapitał społecznej i osobistej wolności. Jakie mają dzisiaj marzenia? Te same, co kiedyś: robić dobre i potrzebne filmy, by móc je pokazywać ludziom.

                                                                                        Zbigniew Gach